Początki mis dźwiękowych pozostają nieznane, powstały prawdopodobnie w Mezopotamii ponad 5000 lat temu i dotarły do regionów Tybetu, Nepalu i Indii około 2000 lat temu. Obecnie misy dźwiękowe są nadal produkowane w tych rejonach świata i są ściśle związane z lokalną kulturą i tradycją. Stosuje się je do rytuałów religijnych, do medytacji i w lecznictwie naturalnym. Pierwotnie, w starożytności były wytwarzane z miedzi do celów leczniczych, obecnie najczęściej wykonuje się je z brązu (połączenie miedzi, cyny i cynku) lub siedmiometalowej mieszanki miedzi, cyny, cynku, żelaza, ołowiu, złota i srebra.
Misy tybetańskie należą do idiofonów. Są to instrumenty muzyczne, które po uderzeniu, potrząśnięciu czy potarciu wydają dźwięk poprzez wibracje. Wibracje te przenikają różnorodne substancje, szczególnie dobrze rozchodząc się w wodzie. Ludzki organizm składa się w większości z wody, więc wibracje przenikają komórki ciała ludzkiego, wpływając wielopłaszczyznowo na jego dobrostan. Stosowane są szeroko w medytacji, relaksacji, do uruchomienia mechanizmów samoregulacji organizmu. Zbadano ich pozytywny wpływ na obniżenie napięcia mięśni, oraz zmiany fal mózgowych na te, odpowiedzialne za stan relaksu i medytacji, a co za tym idzie wprowadzanie człowieka w stan głębokiej relaksacji.
Gongi również znane i używane są od czasów starożytnych, łącząc człowieka ze światem niematerialnym i przestrzenią ducha. W buddyjskich klasztorach przyzywały uwagę bogów, w Grecji otwierały świat zmarłych, podczas wojen onieśmielały wrogów i zagrzewały do działania, w czasach pokoju uświęcały czas festiwali, uroczystości i towarzyszyły obrzędom, rytuałom i tańcom. Wiele cywilizacji uznawało je za instrumenty magiczne, używając ich do uzdrawiania, odganiania złych energii, bądź przyzywania szczęścia i siły. Mieszkańcy Południowej Azji uważają, że gongi mają swoją “duszę” i z szacunku do nich nadają im imiona. Wiele cywilizacji rozpoznawało zatem siłę gongu.
Należą one również do grupy starożytnych idiofonów, które wydają dźwięk pocierane, drapane lub uderzane bez interwencji innych materiałów. Gong jest źródłem wibracji, emitującą energię akustyczną i przekazującym ją dalej do innych substancji, w tym ciała ludzkiego. Wibracje gongu, w porównaniu do mis, są intensywniej odczuwane w ciele człowieka. Doznania są mocniejsze, mogą głębiej poruszać i docierać do ukrytych w ciele blokad energetycznych i emocjonalnych. Siła uzdrawiająca i transformująca gongu łączy się z możliwościami samoregeneracyjnymi ciała człowieka, które uruchamiają się w stanie głębokiego relaksu. W tym między innymi ukryta jest “magia” gongu.